تا وقتی تجربه‌ها:
– فقط در ذهن افراد باقی می‌مانند
– به منطق تصمیم‌گیری تبدیل نمی‌شوند
– و به زبان مشترک سازمان ثبت نمی‌شوند

با خروج یک نفر،
بخشی از توان تعمیر، عیب‌یابی و تصمیم‌گیری هم از سازمان خارج می‌شود.

در این نقطه است که حتی موضوعی به‌ظاهر ساده مثل *شناخت و تعریف قطعات یدکی*
از «دانستن افراد»
به یک *دارایی سازمانی* تبدیل می‌شود.

📍 کاتالوگینگ دقیق قطعات یدکی،
یکی از ملموس‌ترین شکل‌های تبدیل تجربه به دانش است؛
نه صرفاً یک کار انبارداری.